Adakah Boikot Penyelesaian Sebenar?

Antara punca isu boikot barangan bukan Muslim ini ialah kedudukan ekonomi masyarakat Melayu, disemarak pula dengan kebimbangan kedudukan Islam dan Melayu selepas PRU14. Tetapi adakah boikot penyelesaian sebenar?

Masalah ekonomi orang Melayu bukan perkara baru. Dasar laissez-faire atau ekonomi pasaran bebas Kerajaan Perikatan gagal menyelesaikan kedudukan ini selepas Merdeka menjadi antara punca tercetusnya tragedi 13 Mei 1969.

Selepas itu diperkenalkan Dasar Ekonomi Baru, yang bermatlamat membasmi kemiskinan tanpa mengira kaum dan menghapuskan pengenalan kaum mengikut fungsi ekonomi.

Pada peringkat awal, DEB melibatkan pelaburan besar dalam pendidikan dengan peluang biasiswa yang meluas, termasuk ke luar negara serta pembinaan MRSM dan sekolah berasrama penuh. Ini menjadi tunjang kepada kelahiran kelas menengah Melayu.

Tetapi DEB hanya patut bertahan selama dua puluh tahun, bermakna tarikh luputnya adalah pada 1990. Namun bukan sahaja DEB bertahan, tetapi jurang antara Melayu kaya dan miskin juga bertambah.

Jika dahulu sebarang dasar pro-Melayu atau Bumiputera akan memberi manfaat kepada kelompok Melayu yang sebahagian besarnya ketinggalan dari aspek ekonomi, hari ini dasar ini yang hanya mengukur dari sudut kaum saja menguntungkan elit Melayu dengan peluang pendidikan dan ekonomi mereka yang lebih baik berbanding kelompok miskin bandar, kakitangan rendah kerajaan, peneroka FELDA atau nelayan.

Sebahagiannya, sebagaimana saya utarakan dalam buku saya Mendepani Zaman, adalah kerana kejayaan DEB sendiri di dalam melahirkan kelas menengah Melayu.

Lihat statistik pelaburan ASB, yang hanya boleh dicarum oleh masyarakat Bumiputera. 76.92 peratus, atau 7.4 juta pemegang unit mempunyai saiz unit bawah RM5,000 mengikut Laporan Tahunan ASB 2018. Hanya 0.24 peratus mempunyai saiz pegangan RM500,001 ke atas. 9.15 peratus pemegang unit melanggan 81.83 peratus jumlah unit atau lebih RM127.5 bilion! 7.4 juta pemegang unit terkecil hanya mempunyai simpanan RM4.1 bilion atau sekadar 2.65 peratus jumlah unit.

Antara ukuran jurang ekonomi ialah pekali Gini – 0 melambangkan kesaksamaan maksima di mana semua individu mendapat pendapatan yang sama manakala 1 adalah ketidaksamaan maksima di mana seorang individu mendapat semua pendapatan dan yang lain tidak ada apa-apa pendapatan. Wujud penambahbaikan jurang antara kaya dan miskin di Malaysia secara keseluruhan dari 1970 (0.513) hingga 2016 (0.399). Tetapi pekali Gini akaun ASB adalah 0.84!

Begitu juga statistik simpanan Tabung Haji. Fungsi utama Tabung Haji sebagaimana gagasan Profesor Diraja Ungku Aziz adalah untuk tabungan masyarakat Islam menunaikan ibadah haji, bukan sebagai pelaburan umum. Namun 50 peratus daripada jumlah simpanan Tabung Haji dicarum oleh 1.3 peratus pencarum sahaja. Seorang individu mencarum RM190 juta! Hamba Allah ini pada 2017, ketika Tabung Haji sebenarnya tidak boleh memberikan hibah mengikut Akta Tabung Haji kerana liabiliti melebihi aset, menerima hibah sebanyak lebih RM8 juta pada kadar hibah 4.5 peratus!

Statistik-statistik ini menunjukkan sungguhpun DEB melahirkan kelas menengah Melayu, tetapi jurang kaya-miskin Melayu juga makin melebar dan ini merupakan cabaran terbesar ekonomi hari ini. Kita gemar fokus jurang antara kaum, tetapi tidak melihat jurang sesama kaum itu sendiri.

Mengapa ini berlaku? Ini kerana model ekonomi negara masih dalam kerangka lama, iaitu model eksport dengan kadar upah yang rendah. Model ini biasa digunakan untuk ekonomi yang baru menapak hendak bersaing, tetapi untuk kekal kompetitif mereka tingkatkan produktiviti dan kadar upah, dengan menambah nilai dalam ekonomi mereka.

Ini transisi yang dilalui Korea Selatan, Taiwan dan Singapura – ekonomi-ekonomi yang suatu ketika dahulu berada pada tahap sama dengan Malaysia pada awal kemerdekaan.

Sebaliknya, kadar gaji dan upah di Malaysia dikekalkan rendah begitu lama, dan kita dapat bertahan sebahagiannya kerana dasar terbuka di dalam mengambil pekerja-pekerja asing. Namun pekerja-pekerja Malaysia – majoriti besar orang Melayu – menjadi mangsa apabila jurang pendapatan kaya-miskin semakin melebar.

Pada masa yang sama kita tidak boleh lupa bagaimana ekonomi kita menjadi mangsa rasuah dan salahguna kuasa yang bermaharajalela. Semua orang tahu skandal 1MDB yang melibatkan wang pembayar cukai termasuk ramai masyarakat Melayu biasa bukan sahaja untuk tujuan politik UMNO Barisan Nasional, malah untuk keluarga Datuk Seri Najib Tun Razak hidup mewah.

Adakah kita masih ingat kenyataan Najib pada 2009 daripada RM54 bilion saham yang diperuntukkan ke tangan Bumiputera, hanya RM2 bilion yang tinggal?

Skandal-skandal seperti YAPEIM dan Tabung Haji memberi gambaran seolah-olah tiada yang sakral atau suci bagi mereka yang terpalit dengan skandal ini. Ini termasuk dakwaan penyalahgunaan dana YAPEIM (yang melibatkan potongan gaji ramai orang Melayu biasa) untuk Menteri pada era Barisan Nasional ke luar negara, membeli barangan golf, pembayaran guaman Najib menggunakan dana untuk anak yatim dan lain-lain lagi. Malah, pengurusan tertinggi YAPEIM dari kalangan orang politik UMNO melantik keluarga mereka menjadi kakitangan dengan gaji mencecah RM80,000 sebulan.

Situasi Tabung Haji lebih serius lagi. Lebih RM549 juta kerugian disembunyikan manakala RM533 juta pula keuntungan palsu daripada penjualan saham Bank Islam kepada broker-broker tertentu yang kemudian dibeli semula oleh Tabung Haji. Sehingga 30 September 2018, RM436 juta dividen anak syarikat direkodkan Tabung Haji, tetapi tidak dibayar kepada Tabung Haji. Antara puncanya adalah penyelewengan anak syarikat mereka, TH Heavy Engineering.

PAS, yang memberi sokongan kepada kempen boikot ini, pernah membuat kunjungan kepada pengurusan 1MDB dan Tabung Haji ketika mula berjinak-jinak dengan UMNO, dan memberikan kenyataan mereka berpuashati dengan alasan pengurusan kedua-dua syarikat ini. Parti Melayu Islam pembangkang yang sepatutnya memainkan peranan sebagai pihak semak dan imbang, memberikan cop sah atas tujuan politik semata-mata, bukan berpandukan jalur hukum ataupun integriti. Di mana pemimpin PAS, Ahmad Dusuki Abdul Rani ketika isu ini, sedangkan beliau paling lantang dalam isu boikot barangan bukan Muslim?

Untuk bergerak ke hadapan, kita ada pilihan. Adakah kini hanya ingin dibuai sentimen atau menyelesaikan isu sebenar kemelut ekonomi orang Melayu? Jangan kerana asyik bergaduh isu emosi, negara seperti Vietnam memintas kita dari aspek ekonomi dan Malaysia terus-menerus terpinggir kerana model ekonomi yang ketinggalan mahupun penyelewengan termasuk di dalam institusi yang menggunakan nama Islam.

Kita perlu membebaskan kelas 20 peratus teratas Melayu (T20) untuk bersaing dengan kaum-kaum lain sementara memberi sokongan kepada golongan miskin bandar, kaum tani dan pekerja bawahan yang majoriti besarnya orang Melayu dan Bumiputera. Golongan T20 Melayu tidak lagi patut mengambil banyak faedah untuk golongan pertengahan dan bawahan kaum mereka sendiri.

Misalnya, kerajaan perlu memikirkan sama ada akaun-akaun ASB yang lebih daripada had pelaburan RM200,000 boleh melabur semula dividen atau hanya mengutamakan akaun-akaun dibawah nilai itu yang merupakan majoriti yang besar. Kini, pelaburan dihadkan pada RM200,000, tetapi akaun masih boleh memungut dividen yang boleh dilaburkan di atas nilai tersebut, yang hanya memanfaatkan elit Melayu yang sangat kecil.

Tabung Haji juga wajar dihadkan sebagai simpanan haji pada kadar muassasah, bukan tabung pelaburan umum. Pada 2019 kos haji muassasah adalah RM22,900 dan subsidi Tabung Haji adalah RM12,920. Maka mereka yang menunaikan ibadah haji hanya perlu menabung RM9,980.

GLC-GLC yang bukan teras dan banyak bertindan fungsinya di peringkat Persekutuan dan Negeri boleh dirasionalisasikan menerusi MBO untuk pengurusan, tertakluk kepada syarat-syarat tertentu. Majoriti besar pengurusan GLC terdiri daripada masyarakat Bumiputera. Dengan ini mereka akan terdedah kepada dunia pasaran, membina ekuiti dan sektor kerajaan tidak akan membolot pasaran kewangan.

Saya yakin cadangan ini juga timbulkan kontroversi. Tetapi jika kita tidak bersedia berdepan dengan isu-isu ini secara jujur, lebih gemar membakar emosi untuk keuntungan politik jangka masa pendek, orang Melayu dan Islam biasa (baca: majoriti besar di antara kita yang berdebat di media sosial dan kedai mamak) akan terus ketinggalan.

Banyak lagi saya tulis dalam buku saya, Mendepani Zaman: Melayu untuk Abad ke-21 yang pertama kali terbit pada 2009 dan akan diterbitkan semula oleh Karangkraf dengan prakata dan catatan tambahan baharu beberapa minggu saja lagi.

Imej mungkin mengandungi: 1 orang, tersenyum, teks

Pelantikan Latheefa Koya Sebagai Ketua Pesuruhjaya SPRM

Saya mengambil perhatian akan pelantikan Latheefa Koya sebagai Ketua Pesuruhjaya Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM) baru-baru ini.

Latheefa merupakan seorang peguam dan aktivis hak asasi manusia. Selain daripada kes berprofil tinggi, beliau merupakan salah seorang peguam yang mewakili saya dalam perbicaraan-perbicaraan saya yang berkait dengan Akta Perhimpunan Awam—dan saya berterima kasih atas penglibatan beliau tersebut.

Namun begitu, pelantikan beliau di SPRM telah menimbulkan tanda tanya kepada persoalan yang harus ditangani dengan segera.

Latheefa, sehingga beberapa hari lepas, merupakan seorang anggota KEADILAN. Pada penggal lepas, beliau merupakan seorang Ahli Majlis Pimpinan Pusat. Walaupun beliau telah meletakkan jawatan daripada parti, tindakan tersebut dilakukan selepas pelantikan beliau.

Oleh itu, kebimbangan terhadap ketidakadilan beliau sebagai Ketua Pesuruhjaya SPRM—yang merupakan institusi awam yang penting dalam proses reformasi negara—tidak boleh dipandang sebelah mata.

Apa yang lebih penting ialah, seperti yang dilaporkan oleh media, cara pelantikan beliau diputuskan oleh Perdana Menteri sendiri, dan ini tidak selari dengan janji-janji yang dibuat oleh Pakatan Harapan dalam manifesto Pilihan Raya Umum yang lepas.

Janji ke-14 Buku Harapan jelas menyatakan bahawa di bawah kerajaan Pakatan Harapan: “SPRM akan melapor terus kepada Parlimen, dan bukan lagi kepada Perdana Menteri. Untuk memastikan semak imbang yang efektif, bilangan Pesuruhjaya SPRM akan ditambah dengan mewujudkan kuota untuk pertubuhan masyarakat sivil menjadi ahli SPRM. Salah seorang dari mereka akan menjadi Pengerusi SPRM, dan semua pesuruhjaya akan mempunyai jaminan pelantikan tetap (security of tenure). Pelantikan Pesuruhjaya-Pesuruhjaya SPRM perlu disahkan secara demokratik oleh Parlimen.”

Benar bahawa pindaan undang-undang belum lagi dilakukan untuk memberi ruang kepada janji-janji ini, termasuk pengesahan Pesuruhjaya oleh Parlimen.

Walau bagaimanapun, pelantikan tersebut sepatutnya dirujuk kepada Jawatankuasa Pilihan Khas Parlimen untuk Melantik Jawatan-Jawatan Utama Perkhidmatan Awam untuk menunjukkan bahawa kerajaan pusat Pakatan Harapan berniat untuk mengotakan janji-janjinya.

Kita tidak boleh menyalahkan para pengundi sekiranya mereka bersikap sinis atau ragu-ragu akan cubaan kita untuk mentadbir negara sekiranya kita tidak boleh mengotakan janji semudah itu.

Perkara ini tiada kena mengena dengan kelayakan Ketua Pesuruhjaya tersebut atau kepentingan politik beliau semasa masih dalam parti.

Apa yang pasti, dan rakyat mempunyai hak untuk menduga, adalah bahawa beliau akan menjalankan tugas dengan saksama.

Namun, cara pelantikan beliau menjadi tumpuan perhatian kerana ia menimbulkan persoalan tentang komitmen kerajaan kepada agenda reformasi.

Kita telah dilantik atas dasar reformasi institusi dan ekonomi.

Kekurangan kemajuan kita dalam kedua-dua aspek tersebut amat membimbangkan.

Kerajaan Pakatan Harapan harus mengambil perhatian akan isu ini sekiranya berhasrat mengekalkan sokongan rakyat Malaysia untuk maju ke hadapan, dan lebih penting lagi, memastikan kita tidak mengulangi kesilapan yang lepas.

NIK NAZMI NIK AHMAD
KETUA SETIAUSAHA PENGELOLA KEADILAN
AHLI MAJLIS PIMPINAN PUSAT KEADILAN
AHLI PARLIMEN SETIAWANGSA

Jawapan Pertanyaan Bukan Lisan Arahan Kementerian Kesihatan Kepada Universiti Untuk Tarik Balik Surat Tawaran Kepada Doktor

Soalan:
Nik Nazmi Nik Ahmad [ Setiawangsa ] minta Menteri Kesihatan menyatakan mengapa wujud amalan dari Kementerian meminta universiti menarik balik surat tawaran terhadap doktor-doktor pakar dari Kementerian Kesihatan sedangkan kontrak doktor-doktor tersebut boleh berkhidmat dengan Kerajaan atau mana-mana agensi Kerajaan.
Jawapan:
Yang di-Pertua,
Kementerian Kesihatan Malaysia (KKM) tidak menghalang mana-mana pegawai untuk meneruskan kerjaya sama ada di KKM atau di universiti. Walau bagaimanapun, memandangkan bilangan doktor pakar di KKM masih tidak mencukupi, maka KKM sentiasa berusaha untuk meningkatkan bilangan doktor pakar dan membuat perancangan dalam menempatkan doktor pakar di hospital KKM bagi memastikan perkhidmatan kepakaran dapat diberikan kepada Rakyat. Sehubungan itu, adalah wajar bagi mana-mana universiti membuat perbincangan terlebih dahulu dengan KKM supaya perkhidmatan kepakaran KKM tidak terjejas.

Isu Bahasa Penghantaran Dalam Penyediaan Kenyataan Media

Sebagaimana saya tulis beberapa hari lepas, isu bahasa penghantaran dalam penyediaan kenyataan media adalah penting.

Ini berikutan isu kenyataan media Menteri Kewangan Lim Guan Eng di dalam tiga bahasa (Melayu, Inggeris dan Mandarin) dan apabila dikritik beliau memilih respon dalam kenyataan Mandarin.

Saya tidak ada masalah kenyataan tiga bahasa. Atau empat bahasa. Atau lebih. Ada media Mandarin misalnya meminta saya sediakan versi Mandarin untuk elak kesilapan terjemahan.

Saya faham tujuan mereka. Cuma biasanya pejabat saya tiada kemampuan menyediakan terjemahan tersebut.

Tetapi seharusnya setiap kenyataan ada versi Bahasa Melayu sebagai Bahasa Kebangsaan yang juga paling luas difahami rakyat Malaysia tanpa mengira kaum atau latar belakang pendidikan.

Dalam autobiografi Lee Kuan Yew, beliau mengatakan di Singapura pada tahun 1950an, ketika ada jurang antara elit berpendidikan Inggeris, dan kelas pekerja yang berbahasa Mandarin, Melayu dan Tamil – bahasa Melayu pasar merupakan bahasa paling mudah digunakan untuk berkomunikasi dalam kempen pilihan raya kerana difahami hampir kesemua rakyat Singapura ketika itu.

Apabila ada kenyataan hanya dalam Bahasa Mandarin, bagaimana dengan orang yang hanya tahu berbahasa Melayu, Inggeris atau Tamil?

Saya sendiri memastikan kenyataan saya jika ditulis dalam Inggeris pun diterjemahkan kepada bahasa Melayu supaya difahami majoriti besar rakyat Malaysia.

Nik Nazmi Nik Ahmad,

Ahli Parlimen Setiawangsa