Peranan GLC Dalam Malaysia Baharu

Saya percaya pengurusan tertinggi GLC yang telah menyalahguna kuasa dan sumber mana-mana organisasi bagi tujuan politik di bawah pentadbiran yang lalu mesti lepaskan jawatan.

Samalah juga bagi sesiapa sahaja yang telah bersekongkol untuk melakukan perbuatan jenayah atau rasuah.

Walaubagaimanapun, proses ini haruslah dilaksanakan secara berhemah dan telus. Sebarang pembuangan pimpinan GLC ini mesti dilakukan mengikut proses tanpa perlu buat serangan di media.

Kita tidak mahu satu mesej yang salah disampaikan kepada orang ramai, kakitangan mahupun pelabur bahawa setiap perubahan kerajaan akan menyebabkan pertukaran besar di setiap lapisan pentadbiran.

Kakitangan GLC yang merasakan boleh menyumbang kepada Malaysia Baharu sepatutnya diberi peluang.

Kerajaan Pakatan Harapan telah diberikan mandat oleh rakyat untuk membersihkan sistem kerajaan dan ini termasuklah GLC. Kita tidak boleh merugikan peluang ini.

Tetapi kita juga harus sedar bahawa ini hanya boleh dilakukan sekiranya kita berhemah, telus dan bertanggungjawab dalam setiap keputusan.

Sejarah mengajar kita bahawa perubahan, termasuklah yang begitu terdesak, mesti dilakukan dengan teratur jika kita mahu ia berkesan secara mampan dan berjangka masa panjang.

Kita mesti bekerja dengan bijak untuk memperoleh keputusan yang baik.

Untuk jangka masa panjang kita juga harus mengubah budaya GLC dan peranan mereka.

Jelas dengan perubahan yang begitu banyak daripada pelbagai GLC kebelakangan ini, ia membuktikan bahawa mereka perlu dilepaskan daripada cengkaman politik.

GLC mestilah diceraikan daripada pengaruh politik. Ini akan lebih mudah dilakukan sekiranya pimpinan mereka dibentuk dari dalam di masa hadapan, dengan mengambil kira merit, dan pembangunan bakat yang pelbagai daripada dalam, dan bukannya melalui lantikan kerajaan.

Kakitangan GLC juga mesti diberi gaji setimpal supaya boleh menarik bakat yang terbaik dan mendapat jaminan integriti yang lebih, tetapi mereka juga harus ditetapkan dengan piawaian penilaian kerja yang ketat.

Akhirnya, kita tidak patut lagi melihat lantikan kerja awam daripada sudut politik.

Nik Nazmi Nik Ahmad
Ahli Parlimen Setiawangsa

Fokus Kepada Pekerjaan

Artikel ini dipaparkan di Sinar Harian, 2 Julai 2018

http://www.sinarharian.com.my/kolumnis/nik-nazmi/fokus-kepada-pekerjaan-1.851410

DEWAN Rakyat baharu Malaysia baharu akan mengangkat sumpah pada 16 Julai 2018. Sebagai Ahli Parlimen Setiawangsa, salah satu keutamaan saya adalah: pekerjaan, pekerjaan, pekerjaan.

Keperluan yang mendesak ini tidak cukup ditekankan. Salah satu sebabnya, manifesto Pakatan Harapan telah berjanji untuk mewujudkan satu juta pekerjaan berkualiti dalam tempoh lima tahun (termasuk 200,000 untuk Sabah dan Sarawak).

Kadar pengangguran Malaysia berada pada 3.3 peratus. Ini agak rendah, tetapi ini bukanlah satu perkara yang patut kita raikan apabila kita mempertimbangkan laporan Bank Negara Mac 2017 yang mendapati bahawa kadar pengangguran belia dalam tahun 2015 berada pada sekitar 10.7 peratus – dengan 15.3 peratus dalam kalangan belia dengan pendidikan tinggi yang tidak mempunyai pekerjaan.

Lebih membimbangkan, laporan yang sama mendapati bahawa dari tahun 2011 hingga 2017, bilangan pekerjaan berkemahiran rendah yang diwujudkan telah meningkat dua kali ganda kepada 16 peratus daripada 8 peratus dalam tahun 2002-2010. Manakala pekerjaan berkemahiran tinggi menyusut kepada 37 peratus daripada 45 peratus dalam tempoh masa yang sama.

Pendidikan dan gaji

Sebanyak 70 peratus daripada tenaga kerja Malaysia mempunyai tahap pendidikan yang rendah (SPM dan bawah) dan oleh itu dikecualikan daripada mendapat pekerjaan yang dibayar gaji lebih baik. Sesungguhnya, 70.4 peratus pekerjaan di Malaysia adalah dalam kalangan sembilan sektor yang menawarkan gaji median kurang daripada RM1,700 sebulan.

Pada tahun 2013, gaji median dan gaji purata di Malaysia adalah RM1,500 dan RM2,052 masing-masing. Menjelang tahun 2017, masing-masing meningkat kepada RM2,160 (naik 44 peratus) dan RM2,880 (naik 40.35 peratus). Sebaliknya, produktiviti buruh pada tahun 2013 adalah RM59,622 dan meningkat kepada RM78,218 (naik 31.12 peratus) pada tahun 2016.

Sesungguhnya, produktiviti buruh antara tahun 2015 dan 2016 meningkat sebanyak 3.5 peratus berbanding dengan pertumbuhan gaji bulanan median dan purata, masing-masing sebanyak 6.2 peratus dan 6.3 peratus dalam tempoh masa yang sama.

Kita sememangnya boleh melakukan yang lebih baik lagi. Isu-isu ini tentunya bukanlah perkara baharu yang dibincangkan oleh pihak umum.

Isu berkaitan pekerjaan

Sememangnya, kerajaan baharu Pakatan Harapan mempunyai sebuah senarai yang panjang tentang isu dasar yang berkait dengan pekerjaan – secara langsung mahupun tidak langsung – untuk ditangani. Antaranya, termasuk:

1. Bagaimanakah kita mengubah sistem pendidikan kita untuk memenuhi Revolusi Perindustrian Keempat? Bagaimanakah kita mengajar kemahiran penting untuk masa depan seperti pengekodan, Sains, Teknologi, Kejuruteraan dan Matematik (STEM), kemahiran insaniah dan menyelesaikan masalah secara betul—kepada semua kanak-kanak Malaysia, yang kaya dan miskin—tanpa membuang elemen keseronokan dalam pembelajaran?

2. Apakah yang boleh dilakukan untuk melatih semula graduan yang menganggur buat jangka masa panjang, termasuk pekerja muda berkemahiran rendah sedia ada yang kerjaya mereka sudah terbantut?

Apakah yang boleh dilakukan untuk menangani masalah hutang belia yang berterusan?

3. Bagaimanakah kita memastikan pekerjaan teknikal dan vokasional bukan sahaja menawarkan gaji yang lumayan, tetapi juga diberikan status sosial lebih tinggi daripada status sekarang?

Dalam hal ini, pembentukan Jawatankuasa Pemberdayaan Pendidikan dan Latihan Teknikal dan Vokasional (TVET) di bawah seliaan Ahli Parlimen Permatang Pauh Nurul Izzah Anwar ialah satu langkah ke arah yang betul.

4. Bagaimanakah kita menangani amalan diskriminasi, menggalakkan keseimbangan kerjaya dan kehidupan serta keadaan tempat kerja lebih baik tanpa mengganggu kelangsungan perniagaan-perniagaan – terutamanya perusahaan kecil dan sederhana – dengan proses rumit yang berlebihan?

Bagaimanakah kita menghapuskan halangan untuk kemajuan bagi kaum wanita dari segi aspek gaji?

5. Bagaimanakah kita menggalakkan pelaburan asing yang mampu mewujudkan pekerjaan berkualiti tinggi tanpa menjejaskan kepentingan negara?

6. Bagaimanakah kita mengurangkan pergantungan kita pada buruh asing tanpa mengambil langkah-langkah bersifat nasionalis melampau atau perkauman?

Bagaimanakah kita dapat melindungi pekerja asing di Malaysia dengan lebih baik?

7. Bagaimanakah kita menguruskan gaji minimum untuk memastikan ia mengambil kira kepentingan kedua-kedua pekerja dan majikan?

8. Bagaimanakah kita mereformasi, menyatukan atau memperbaiki badan sedia ada seperti Majlis Perundingan Gaji Negara, Tabung Pembangunan Sumber Manusia (HRDF) dan TalentCorp Malaysia?

9. Tanpa regulasi yang berlebihan, bagaimanakah kita melindungi hak dan penggiat kreatif, pekerja ‘freelance’ dan pekerja dalam ekonomi ‘gig’?

10. Bagaimanakah kita memastikan solusi yang dicadangkan bagi masalah-masalah ini tidak semata-mata menjadi alat untuk politik naungan?

Inisiatif menangani

Jelas sekali, mewujudkan pekerjaan yang baik dan produktif bagi rakyat Malaysia bukanlah tanggungjawab eksklusif bagi mana-mana satu kementerian atau agensi.Perkara ini bukan sahaja melibatkan dasar ekonomi dan sumber manusia kita, tetapi juga bagaimana kita mendekati pendidikan, penguatkuasaan undang-undang, isu sosial dan geopolitik.

Saya yakin bahawa kerajaan baharu kita mempunyai rancangan dan inisiatif untuk menangani isu-isu ini. Rakyat Malaysia harus yakin bahawa kami di Parlimen bukan sahaja akan menyokong, tetapi juga meneliti dan mengawasi usaha-usaha ini secara terperinci.

Seperti yang saya sebutkan, penciptaan pekerjaan dan latihan kemahiran – terutamanya bagi golongan muda Malaysia – tidak boleh menjadi mangsa kepada pengamal politik naungan.

Malah, cabaran utama untuk maju ke hadapan ialah keazaman politik. Kerajaan dan Parlimen baharu harus menentang tekanan daripada kepentingan peribadi yang berlawanan dengan pembaharuan penting atas sebab-sebab tertentu – yang amat jelas.

Tetapi Pakatan Harapan juga harus berusaha untuk mengelakkan, atau, lebih baik, menyelesaikan konflik bidang kuasa dengan cepat dan menyeluruh termasuk perbezaan ideologi mengenai bagaimana untuk mendekati soal-soal dasar. Perkara ini tidak mudah, tetapi harus dilakukan. Komunikasi sentiasa penting.

Satu perkara yang boleh dilakukan adalah untuk kerajaan menubuhkan pasukan petugas intra-kerajaan untuk penciptaan pekerjaan – untuk merancang, menyelaras dan melaksanakan inisiatif pendidikan, penciptaan pekerjaan dan latihan kemahiran yang relevan yang dilaksanakan oleh pelbagai kementerian dan agensi.

Pengawasan terhadap pasukan petugas itu juga boleh disediakan dengan pewujudan satu Jawatankuasa Pilihan Khas untuk Pekerjaan Parlimen, yang semestinya akan mendapat maklum balas dan pandangan daripada kedua-dua industri dan kelompok masyarakat umum.

Eksekutifnya juga tentunya akan berunding dengan badan perundangan, perniagaan-perniagaan dan badan bukan kerajaan mengenai hal ini secara kerap. Kita mesti fokus terhadap apa yang ramai rakyat Malaysia perlukan: pekerjaan, pekerjaan, pekerjaan.

Nik Nazmi Nik Ahmad ialah Ketua Pemuda Pakatan Harapan, Ketua Angkatan Muda Keadilan dan Ahli Parlimen Setiawangsa. Beliau ialah mantan Exco Kerajaan Negeri Selangor dan telah menulis beberapa buah buku dalam bahasa Melayu dan Inggeris

Reformasi BR1M/Bantuan Sara Hidup Untuk Selesaikan Masalah Kemiskinan Bandar

Timbalan Perdana Menteri Dr Wan Azizah Wan Ismail menyatakan bahawa idea program BR1M / Bantuan Sara Hidup adalah baik tetapi tak capai sasaran. Reformasi bantuan ini adalah penting untuk selesaikan masalah kemiskinan bandar yang serius di negara kita.

Walaupun laporan selepas laporan telah menekankan keperluan untuk menangani kemiskinan bandar secara menyeluruh dan di peringkat asas, pentadbiran yang terdahulu biasanya telah memilih untuk mengambil langkah kecil yang tidak tertumpu pada punca asal dan kesan kemiskinan bandar.

Menurut statistik rasmi, proses urbanisasi di Malaysia berlaku secara pesat sejak tahun 1980an, sehingga lebih 70 peratus penduduk keseluruhan terdiri daripada penduduk bandar dalam tahun 2010. Beberapa penyelidik juga telah meramalkan bahawa menjelang tahun 2030, tiga suku penduduk Malaysia akan terdiri daripada penduduk bandar.

Walaupun urbanisasi secara pesat ini merupakan hasil langsung daripada perindustrian negara kita, ia juga telah menelan kos yang besar, iaitu penyebab utama peningkatan ketidakseimbangan ekonomi dalam bandar-bandar kita, bukan sahaja dari segi pendapatan tetapi juga dari segi perbelanjaan.

Seperti yang disebut dalam Malaysia Economic Monitor oleh Bank Dunia yang dikeluarkan pada tahun 2017, Kajian Perbelanjaan Isi Rumah pada tahun itu telah menunjukkan ketidaksamaan yang ketara dalam komposisi perbelanjaan isi rumah dalam seluruh golongan pendapatan, dengan segmen isi rumah berpendapatan paling rendah membelanjakan hampir 40 peratus perbelanjaan mereka untuk makanan, berbanding dengan 25 peratus dalam segmen kalangan berpendapatan tertinggi.

Kajian UNICEF pada awal tahun ini juga telah menekankan satu lagi penemuan yang merisaukan—kadar malnutrisi yang membimbangkan dalam kalangan kanak-kanak miskin bandar. Penemuan sedemikian adalah kritikal kerana ia menunjukkan bahawa tiada penjagaan yang secukupnya disediakan dan kekurangan peluang untuk mengakses keperluan yang paling asas disebabkan kekangan kewangan.

Masyarakat miskin bandar adalah masyarakat yang paling lemah dalam keadaan ini memandangkan kos sara hidup yang meningkat juga berkait dengan isu upah yang tidak meningkat, kekurangan perumahan mampu milik, peningkatan hutang isi rumah dan simpanan persaraan yang lebih rendah.

Walaupun kerajaan telah pun mula untuk menyelesaikan isu ini dengan, antara lain, penarafan sifar GST (sementara kita menunggu pengenalan semula SST), apa-apa dasar untuk membantu golongan miskin tidak sepatutnya hanya tertumpu pada peningkatan kuasa membeli sahaja – walaupun itu harus diteruskan dengan bersungguh-sungguh. Pada dasarnya apa yang memberi kesan kepada golongan yang terpinggir dari aspek ekonomi dan sosial adalah bagaimana mereka dikecualikan daripada banyak modal sosial yang tersedia bagi semua rakyat lain.

Mobiliti sosial ialah kunci untuk membolehkan golongan miskin keluar dari belenggu kemiskinan dan tidak lagi tersekat dalam kitaran kemiskinan yang sama untuk bertahun-tahun.

Dalam satu kajian pada tahun 2016 oleh Institut Penyelidikan Khazanah, pendidikan jelasnya merupakan penyelesaian paling berkesan—kajian tersebut mendapati bahawa hanya 33 peratus kanak-kanak yang dilahirkan kepada ibu bapa yang tidak berpendidikan formal mempunyai pendidikan tinggi berbanding dengan 92 peratus kanak-kanak yang dilahirkan kepada ibu bapa yang mempunyai pendidikan tinggi Namun begitu, dasar pendidikan atas ke bawah (top-down) tidak mencukupi, tidak kira betapa baik perancangannya.

Halangan utama kepada perolehan pendidikan dalam kalangan miskin bandar ialah kekurangan struktur sokongan keluarga dan sosial yang biasanya hanya mampu dimiliki oleh golongan yang lebih mampu. Oleh itu, persekolahan formal bagi golongan miskin bandar patut disertakan dengan struktur sokongan yang kukuh, seperti pengalaman saya dengan Projek Mentari, sebuah program selepas sekolah yang menggabungkan bantuan pendidikan dengan penglibatan komuniti.

Program kerajaan tidak boleh lagi dijalankan sedikit demi sedikit: yang terutamanya, kita harus mendapatkan dasar struktur jangka panjang yang berkaitan dengan pendidikan dan jaringan keselamatan sosial dengan betul tetapi inisiatif lain juga harus dipertingkatkan – seperti sokongan bagi nutrisi, kesihatan dan penjagaan kanak-kanak.

Antara contoh termasuklah program MyKasih yang ditadbir oleh Yayasan MyKasih. Dengan menggunakan Bolsa Familia yang berjaya di Brazil sebagai model, program tersebut menyalurkan pemindahan tunai kepada ibu-ibu atas syarat anak-anak mereka terus bersekolah. Bolsa Familia telah membuktikan keberhasilan dalam meningkatkan bukan sahaja pendidikan, tetapi juga tahap kesihatan bagi golongan miskin Brazil, kerana salah satu syarat lainnya ialah kanak-kanak perlu mendapatkan vaksin.

Sememangnya, terdapat skop di sini untuk memperluas skala program seperti MyKasih, dan mereformasi pemindahan wang sedia ada kita (seperti Bantuan Sara Hidup, sebelum ini dikenali sebagai BR1M) kepada sebuah program disasarkan seperti Bolsa Familia.

Tambahan pula, golongan miskin bandar juga harus dilengkapi dengan kemahiran yang membolehkan mereka untuk memperoleh peluang ekonomi lebih baik – di sinilah program TVET dan keusahawanan memainkan peranan penting untuk jangka masa panjang.

Kita perlu beralih dari menyelesaikan ketidakseimbangan pendapatan ke menyelesaikan ketidakseimbangan peluang. Mobiliti sosial secara terasnya adalah mengenai menyebarkan peluang, yang memerlukan dasar pembangunan yang lebih inklusif.

Dalam jangka masa panjang, kita perlu meletakkan lebih banyak penekanan pada dasar sosioekonomi yang membantu golongan yang kurang bernasib baik merealisasikan potensi mereka dalam persekitaran yang kondusif. Sudah tentu, pengekalan negara dalam kedudukan fiskal dan monetari yang kukuh adalah penting, tetapi kita juga harus menangani persoalan sosial, dengan dasar dan program yang memperkasa rakyat, iaitu jiwa ekonomi kita.

NIK NAZMI NIK AHMAD
KETUA PEMUDA HARAPAN
KETUA ANGKATAN MUDA KEADILAN
AHLI PARLIMEN SETIAWANGSA

0% GST Bermula 1 Jun

Selepas 3 tahun rakyat menanggung beban dengan perlaksanaan cukai Barangan dan Perkhidmatan(GST), akhirnya hari ini rakyat boleh menarik nafas lega.

Selepas kerajaan Pakatan Harapan menang dalam Pilihan Raya Umum ke-14 yang lalu, Kementerian Kewangan telah mengumumkan GST akan ditetapkan dengan kadar 0% bermula hari ini.

Ia selari dengan janji 100 hari Pakatan Harapan untuk menghapuskan GST.

Ini merupakan satu kejayaan untuk rakyat Malaysia.

 

NIK NAZMI NIK AHMAD
KETUA PEMUDA HARAPAN
KETUA ANGKATAN MUDA KEADILAN
AHLI PARLIMEN SETIAWANGSA

Mansuhkan GST Lagi Baik Dari Jualan Sentuhan Rakyat

Calon Parlimen Setiawangsa Barisan Nasional Zulhasnan Rafique baru ini memberi kenyataan bahawa beliau berusaha mengurangkan impak GST melalui Jualan Sentuhan Rakyat.

Jelaslah di sini bahawa Zulhasnan dan BN mengakui bahawa GST merupakan satu beban kepada rakyat.

Namun begitu penyelesaian yang dicadangkan begitu dangkal dan tidak langsung menyelesaikan masalah peningkatan kos barangan akibat pelaksanaan GST.

Mungkin Zulhasnan tak faham cabaran yang dilalui rakyat Malaysia selepas menjadi duta di Amerika Syarikat.

Jualan Sentuhan Rakyat bukan penyelesaiannya – sama ada untuk pengguna, pekerja mahupun peniaga kecil.

Pakatan Harapan berjanji untuk menghapuskan GST dalam 100 hari pertama kami memerintah kerana kami sedar bahawa rakyat Malaysia, terutamanya golongan berpendapatan rendah, belum mampu membayar cukai GST. Malah rakyat berpendapatan sederhana juga terasa impak GST.

Barisan Nasional gagal dalam pelaksanaan GST. Ahmad Maslan pernah menjanjikan harga barang akan turun. Jika betul turun, tak perlu buat Jualan Sentuhan Rakyat.

Malah, projek ECRL yang dibina syarikat China dan berharga RM60 bilion diberi pelepasan GST untuk mengawal kos pembinaannya. Syarikat gergasi dapat pelepasan GST, rakyat biasa macam kita kena bayar setiap hari.

Hasil GST digunakan untuk membayar hutang-hutang yang dikumpul Barisan Nasional akibat salah tadbir pentadbiran Najib Razak ketika mana sekolah, universiti, klinik dan hospital kerajaan menjadi mangsa.

Jadikan PRU14 ini referendum tentang GST. Jika mahukan GST kekal, undi Zulhasnan dan Barisan Nasional. Jika mahu GST dimansuhkan, undi Pakatan Harapan.